Szeroko zakrojone badania w ramach projektu HerInt, które zostały zaprezentowane w raporcie badawczym opublikowanym jako CMR Working Paper, pozwoliły na sformułowanie czterech rekomendacji dla decydentów politycznych i pracowników instytucji kultury i organizacji pozarządowych dotyczących wykorzystania dziedzictwa kulturowego jako środka wspierającego adaptacje migrantów do lokalnych kontekstów nowych miejsc zamieszkania:
- Aby wspierać adaptacje migrantów do nowego miejsca zamieszkania, twórz i wdrażaj polityki promujące uczestnictwo migrantów w dziedzictwie kulturowym w nowym kraju. Może to obejmować zapraszanie migrantów do uczestnictwa w praktykach wokół dziedzictwa kraju przyjmującego, ale także tworzenie lokalnych przestrzeni do wytwarzania nowych form dziedzictwa.
- Twórz lokalne przestrzenie do angażowania się w praktyki związane z dziedzictwem, priorytetowo traktując miejsca, które umożliwiają migrantom współtworzenie dziedzictwa kulturowego z innymi lokalnymi mieszkańcami – zarówno związanego z krajem przyjmującym, jak i z dziedzictwem kraju pochodzenia.
- Orientacja na udział osób pochodzenia migranckiego w praktykach dziedzictwa kraju przyjmującego sprzyja adaptacji do nowego miejsca tak samo jak angażowanie się w inne nowe formy dziedzictwa po przyjeździe do nowego kraju. Nasze badanie wykazało, że mniej istotne jest w jakie dziedzictwo kulturowe ludzie angażują się w nowym miejscu, a to, co sprzyja adaptacji to sam fakt włączania się w nowe praktyki dziedzictwa. Ważne jest zatem ogólne zaangażowanie w nowe praktyki wokół dziedzictwa kulturowego w nowym miejscu zamieszkania, a niekoniecznie to czy praktyki te związane są np. z narodowym dziedzictwem kraju przyjmującego. Orientacja na udział w dziedzictwie narodowym kraju przyjmującego może jednak wpływać na sposób, w jaki ludzie definiują swoje praktyki związane z dziedzictwem: mogą oni być bardziej skłonni, by swoje praktyki identyfikować z etniczno-narodowymi identyfikacjami związanymi z krajem przyjmującym.
- Zalecamy, by zamiast koncentrowania się na etykietowaniu dziedzictwa, w które mniejszości powinny się włączyć na poziomie polityk lokalnych i centralnych, raczej zapewniać wspólne przestrzenie do współtworzenia dziedzictwa, gdzie ludzie mogą swobodnie angażować się w praktyki dziedzictwa i tworzyć nowe jego formy na poziomie lokalnym. Takie podejście może wzmocnić poczucie przynależności wśród nowych mieszkańców, pozytywnie wpływając na ich proces zakorzenienia.
