Większość respondentów opisywała swoje praktyki dziedzictwa w odniesieniu do porządku etnonarodowego. Następnie określano je jako rodzinne. Kategorie indywidualistyczne i kosmopolityczne cieszyły się znacznie mniejszą popularnością (Tabela). Wśród Polaków w Norwegii większość respondentów opisywała swoje praktyki jako polsko-norweskie, reprezentujące kategorię etniczno-narodową-hybrydowa. Ukraińcy w Polsce z kolei częściej charakteryzowali swoje praktyki jako ukraińskie (kategoria etniczno-narodowa-kraju pochodzenia) lub jako rodzinne. Następnie, wśród Ukraińców w Polsce pojawiała się kategoria etniczno-narodowa-hybrydowa (ponad trzy razy mniej Ukraińców w Polsce zaliczało się do tej kategorii w porównaniu do Polaków w Norwegii, Tabela).
Ogólnie, więcej Polaków w Norwegii niż Ukraińców w Polsce określało swoje dziedzictwo kulturowe w kontekście swojej przynależności etniczno-narodowej. Z drugiej strony, więcej Ukraińców w Polsce niż Polaków w Norwegii odwoływało się do przynależności rodzinnych przy definiowaniu charakteru swoich praktyk dziedzictwa. Wywiady jakościowe potwierdziły, że Polacy w Norwegii wykazywali silniejsze tendencje do identyfikowania się w kontekście swojej narodowości, podczas gdy Ukraińcy w Polsce częściej, jako pierwsze wybierali identyfikacje rodzinne oraz związane z płcią. Powszechną odpowiedzią polsko-norweskiego respondenta na pytanie “Kim jesteś?” było – “Jestem Polakiem”, podczas gdy w przypadku ukraińskich respondentów ich odpowiedzi często obejmowały różne identyfikacje związane z płcią, rolą w rodzinie i zawodem. Tożsamość narodowa była raczej określana jako jeden z wymiarów ich tożsamości. Innymi słowy, Ukraińcy w Polsce, choć nadal identyfikowali się z krajem pochodzenia, częściej priorytetowali identyfikacje związane z rodziną, podczas gdy Polacy w Norwegii przede wszystkim identyfikowali się z polskim pochodzeniem etnicznym, nawet jeśli towarzyszyły temu inne równoległe identyfikacje, a ich tożsamość była zniuansowana o identyfikacje odnoszące się do członkostwa w norweskim społeczeństwie głównego nurtu. Te różnice w sposobach samo-identyfikacji zostały odzwierciedlone w sposobach charakteryzowania dziedzictwa.
